Wie schrijft, die laat een traan

Inspiratiebron voor Campinggeluk: t echte campingleven (links buurvrouw Pauline)

‘Mijn verhaalpersonages werden tijdens het schrijven net vrienden’, vertelt thrillerauteur Carla de Jong in Droomdebuut.  Met moeite nam ze afscheid van hen toen het verhaal geschreven was.  Voor niet-schrijvers klinkt het misschien hysterisch,  voor die duizenden eenzame tikkers is het heel simpel: de verhaalfiguren vullen en verrijken je magere sociaal leventje. Zij zijn de nieuwe, intens om aandacht vragende vrienden.

Begin dit jaar kneedde ik twee dames voor mijn roman over het Hollandse campingleven: Campinggeluk. Van alles maakte ik met hen mee. Ik kreeg een alarmerende paniekaanval, heb tot piesen toe de slappe lach gehad, raakte zwanger, heb de tranen uit mijn kop gehuild, ben halsoverkop verliefd geworden, heb mijn ex verrukkelijk de huid vol gescholden, overwon eindelijk mijn bindingsangst en stortte me in de armen van een zeer charmante man die elke vrouw wilde hebben maar ik kreeg hem. En dat alles opgesloten onder een grijs systeemplafonnetje aan de Randweg van Haarlem.

En nu? Nu lezen vijf dames mijn Campinggeluk, om te ontdekken of ze net zo (ietsje minder mag ook…) kunnen huilen, lachen en meeleven met mijn beste vriendinnen Linda en Marlies. If so, dan heb ik niet alleen mijn werk goed gedaan, maar zorg ik bovendien dat een aantal coaches minder te doen heeft. Lezen bevordert het ontwikkelen van je persoonlijkheid. Is bewezen. Wie schrijft, wordt emotioneel opgestoten en mishandeld.  Dag Linda en Marlies, wat hebben we een plezier gehad samen. Misschien tot binnenkort op de camping!

Campinggeluk, met een beetje mazzel 2012 in de boekhandel.

Naar Barcelona met de kids

Nog leuker dan Londen met de kids: met z’n allen naar Barcelona!

1. Met een beetje mazzel kan je ze op z’n Hollands thuis uitlachen omdat jij het twintig graden warmer hebt (zoals wij in februari: 19C)
2. Omdat je er (bijna) overal lekker kunt eten. In Crema Canela (bij Plaza Reial) sterft het van de Hollanders. Als je dit geen bezwaar vindt, zou ik er zeker gaan eten!
3. Als je een appartement huurt, zoals wij in La Raval (nee, niet gevaarlijk, juist leuk al die kleine winkeltjes en cafeetjes), hoef je je niet aan hoteltijden te houden en heb je zelfs een wasmachine (best onzinnig…)
4. Met de (zeer betaalbare – neem 10-rittenkaart) metro kom je overal. Wij deden de highlights in vijf dagen: park Guell, de huizen van Gaudi, Mont Juic, dagje shoppen, dagje strand.
5. Omdat geen voetbalstadion (en -team) opkan tegen FC Barcelona in Camp Nou. Van baby’s (echt!) tot tachtigjarigen, alle 100.000 stoeltjes waren bezet. Na afloop heel vreedzaam met duizenden weer de metro in. Zo kan het dus ook…

Best hard die langste bank van de wereld

Mijn 2010: leven, lachen, doortikken

Teaser in een tasje (kom naar inspiratieworkshop VrouwInzicht)

In 2010: schreef ik in zes maanden het inspirerende boek Droomdebuut, huurde ik een heuse pubercoach in (het werkt!), schreef ik over sex na je 40e, maakte ik voor verschillende opdrachtgevers een aantal campagnes voor ZZP-ers (zie rechts), stelde ik 5 nieuwsbrieven voor idchecker samen, reisde ik met mijn gezin voor het eerst met een camper 4 weken door Frankrijk, redigeerde ik het boek Merkmotor van mijn partner, liep zonder al te veel training de DamtotDam en de Zevenheuvelenloop (resp. in een relaxed 1.32 en 1.28), stelde multimediale spreekbeurtpakketten voor Plan Nederland samen, deed een aantal haastklussen voor reclamebureaus, heb heel veel gelachen met Melanie en Wout-Jan tijdens het maken van Droomdebuut, ben gaan twitteren en heb zelfs al een twietvriendin gemaakt, begon ik aan de eerste twee hoofdstukken van een eventueel nieuw boek, maakte een paar kansloze proefopdrachten (voornemen 2011: niet meer meedoen), volgde een schrijfworkshop en ontdekte opnieuw hoe leuk mijn werk is, las heel veel boeken (van zware literatuur tot erger dan chicklit), had 24 fout in het Nationaal Dictee, bezocht Londen met de family, had een bruiloft en twee begrafenissen, stond voor Droomdebuut onder andere in Het Parool, Haarlems Dagblad, Esta, Schrijven Magazine en Boekblad, heb inspirerende mensen leren kennen van wie ik veel geleerd heb (waaronder de 18 schrijvers en uitgevers die ik interviewde voor Droomdebuut), speelde ik het kaartspel Kakkerlakken op een hardloopweekend in Soest wat ongelooflijk dom is dus goed voor de slappe lach, hoop ik dat 2011  iedereen en de mijnen – ondanks enkele dieptepunten – net zo veel creativiteit, geluk, inspiratie en plezier gaat leveren!

Spellingoverleg: hardloopmaatje Igor corrigeerde Droomdebuut

Ik heb zoiets van een soort stukje

De grens tussen jargon & vaagtaal: ook best vaag

Ik heb zoiets van… de winnaar van de Vaagtaalverkiezing 2010. Het is inderdaad lekker vaag en daarom ook zo fijn te gebruiken. In tekst gaat er onverbiddelijk een rode streep door.

De afgelopen maand heb ik het nieuwe managementboek (De Merkmotor) van mijn partner (arbeidsmarktdeskundige, geen schrijver) mogen redigeren. Hoe streng moest ik zijn met die vage managementtaal? Zoals daar zijn:
monitoren, technologisering, stakeholder, motivatiespeech en faciliteren. Zinnen die beginnen met ‘Het gaat erom dat’ en alinea’s die gebouwd zijn op wegen die bereden moet worden, afslagen vermeden en kruispunten genomen. We werden het eens: heldere spreektaal had de voorkeur. Niet managementfahig (eh… kan dit woord eigenlijk wel?), begreep ik. Wie begint er dan nog aan zo’n boek?

In mijn kracht met mijn eigen stukje
Hoe tevreden ben je als de klus geklaard is? Heb vier weken lang zinnen verbouwd, synoniemen gezocht, vaagheden verduidelijkt en lappen dubbele informatie eruit gegooid. Het boek is nog altijd van mijn partner, maar ik voel me net zo voldaan. De boodschap komt helder en duidelijk naar voren (investeeer in de relatie met je werknemer en klant).
De vraag kwam: of ik er eens een stukje over wil schrijven? S-T-U-K-J-E! Dat woord is stomtoevallig ook hoog geëindigd in de Vaagtaalverkiezing. Met name op feesten en partijen krijg ik regelmatig de behulpzame tip hier of daar eens een stukje over te schrijven. Gelukkig ben ik een soort van mensenmens, ga in mijn kracht zitten en neem mijn stukje verantwoordelijkheid. Bij deze.

Kijk eens wat blijer, verd…..

Lekker naturel hangen op een boekenstapel

Niet alleen ik lijd aan de fotofreezefobie. Verstarren als er een lens in de buurt komt. Overal voel je vlekjes opkomen, rimpels verschijnen en haren instorten. Ik heb er iets op gevonden: ik smeer ‘m gewoon. Tot afgelopen week.

‘Kijk eens wat blijer, verdomme’ aldus fotograaf Wout Jan Balhuizen die mij op de foto zette voor mijn boek Droomdebuut. Ik heb mezelf flink opgemaakt, een tas met kleren mee en de stapel boeken van de auteurs die ik voor Droomdebuut heb geïnterviewd. Al deze mensen zijn al eerder door Wout Jan op de foto gezet. Een aantal vrouwelijke kandidaten was zeer van WJ gecharmeerd, gezien het aantal mailtjes dat ik ontving. Ik begrijp dat  wel. Hij weet precies de juiste toon bij de juiste mens te treffen. Na deze waarschuwing ben ik direct ontspannen. Hangen op een stapel boeken? Dat lijkt me best leuk. Wapperen met het boek (de dummy dan he)? Ook heel geinig. Volgend jaar neem ik WJ mee op vakantie. Ben ik ook eens vereeuwigd voor camper of het zwembad.

En dan is er een boek: Droomdebuut

176 pagina's boordevol inspiratie voor je eerste boek

Half februari gestrikt door de uitgever om schrijvers en uitgevers te interviewen over hun succesvolle debuut. En dan, na maandenlang schrijvers stalken om mee te werken, interviewen, teksten schrijven, teksten corrigeren, vormgever briefen, pdfjes corrigeren… is het boekie bijna klaar. 23 september in de boekwinkel: kijk voor meer informatie op www.droomdebuut.nl of bekijk het Persbericht_Droomdebuut.

In Droomdebuut vertellen 18 schrijvers en uitgevers over hun debuut dat – vaak tot hun eigen verbazing – een bestseller werd. Soms werkten ze er jaren aan, sommigen schreven het in twee weken (en verkochten er 300.000). Elk verhaal is uniek, je kunt op ongelooflijk veel verschillende manieren een boek schrijven. Verschillende motivatie, omstandigheden, schrijfervaring. Wat hen allen verbindt, is de passie om het boek te maken. Het moest, het zal, het gaat gebeuren: dit boek moet er komen. Bijna alle schrijvers en uitgevers hebben dit gevoel. Hun gevoel heeft hen niet bedrogen: de verkoopcijfers liegen er niet om!

Lees straks mijn boek als je plannen hebt om je (eerste) boek te schrijven. Het staat boordevol inspiratie om een boek te beginnen en af te ronden in je eigen tempo en stijl. Hier een voorproefje van een aantal tips van de schrijvers en uitgevers:

in 1 week schrijf je een boek * wij voorspellen bestseller * kies een onderwerp dat je hart beroert * je kúnt er rijk van worden * niet zeuren maar tikken * ken je innerlijke drift * mannen zitten vol zelfoverschatting * wacht niet op inspiratie * de succesfactor? de inhoud! * even geen krant of sex * specialiseren is het toverwoord * heb zelfkritiek * het is net topsport * luister naar je moeder * blijf wroeten* onmisbaar: goed zitvlees * volg je intuïtie
* overboord met die saaie regeltjes * schrijf schaamteloos

Zo bereik je 40+meisjes (niet)

Wat blijft ze leuk jong, die ouwe zus

Kan een voetbalnitwit bij VI werken? Misschien. Kan een dertiger een blad voor veertigers maken? Ik betwijfel het. Me enorm geërgerd aan glossy Red die nu in winkel ligt. Issue: de veertiger. Hallo: dat is je doelgroep!

De hoofdredacteur die het enorm spannend vindt om over tig jaar  40 te worden. Boeiend… Allerlei artikelen die laten zien hoe lang je sexy kunt blijven als je 40+ bent. Dat weten we allang. Vrouwen die net 40 zijn en vertellen hoeveel leuker het nu allemaal is en hoe jong ze nog zijn. Pffff…

Jonge zus (de redactie) joelt over ouwe zus (de doelgroep)

Tja, als een groot deel van de redactie (in ieder geval degenen die de inhoud bepalen) nog 30 zijn en gaan schrijven over de doelgroep in plaats van zich tot hen te richten, gaat het behoorlijk mis. Ik haak in ieder geval af. Ooit was Red superleuk, toen het nog gemaakt werd door een 40-er die niet riep: ‘Kies een bikini die bij je past’ maar: ‘Natuurlijk durven we nog in bikini’.

(O ja… de hotpants deze maand in Red: lijkt me zelfs voor een 30er too much)

Niet lullen, maar schrijven

Zet gewoon een kruis in die agenda en ga schrijven

Hoe schrijf je een boek? Ook al schreef ik er een paar, die tellen niet mee want geen fictie. Dus de uitnodiging aangenomen een dagje een workshop te volgen met heel basic tips hoe je iets schrijft wat meerdere mensen willen lezen en wat meer behelst dan 2000 woorden. Wowwww… wat was het leuk. Ga die eendaagse cursus allemaal volgen bij Sabine Wisman. Wat leer je zoal, heel in t kort:

1. Een verhaallijn te ontdekken in een prentenkinderboek, zodat je weet: he, is dat nou een verhaallijn!
2. Schrijven is herschrijven
3. Je kunt van alles verzinnen, maar zonder conflict heb je een flutverhaal

Enorm gelachen die dag om de meest bizarre romans die we met elkaar bedachten. Maar vooral mezelf uitgelachen…. Want nu heb ik eindelijk op een rijtje hoe mijn campingboek eruit moet zien. Met crocs natuurlijk, vechtende bejaarden en lallende bingoparties. Maar ook met genegenheid, bravoure en overwinning. En heb ik eerst nog twee andere boeken te gaan, waaronder mijn operaroman.  Doortikken dan maar, zeggen de schrijvers die ik interview voor ‘Droomdebuut’. Niet lullen, maar schrijven. Waarvan acte.

Jolly good… ik kan ze hier allemaal verstaan!

De Big Ben bleek helemaal niet zo big

Wow… wat is Londen leuk met de kids! Heb je er geen, raus dan een nichtje of neefje en ga erheen. Want hier worden kids en kindercommunicatie serieus genomen. Niks verwende onderuitzak-informatie, maar prikkelende input in musea, de speelgoedwinkel, de pub. Een paar aanraders:

• Neem de metro (gratis onder de 11) en laat je kids de route bepalen. In het ergste geval zit je de godganse dag undergrounds…
• Ga naar de pub en eet er fish and chips (kans op misselijkheid niet uitgesloten)
• Loop het Thamespath en verbaas je over de hardlopers in alle soorten en maten
• Bezoek de gratis musea, vooral het National History Museum (opgezette enge beesten, dino’s, alles leren over het menselijk lichaam met proefjes).
• Bekijk de musea in een uur, bijvoorbeeld de blauwe route door het Victoria and Albert Museum (zij hebben een Zonnebloem van Van Gogh!)
• Heb je geld over, kruip dan in het enorme reuzenrad (London Eye) met uitzicht over de hele stad (minder eng dan een achtbaan)
• Laat je kids waar maar kan, Engels praten. Vanaf acht jaar bestellen ze hun eigen drankje in de pub. Echt!